Samen met bewoners met dementie gingen we creatief aan de slag met de tuin van het Rubenshuis.
Geen druk, geen moeten. Wel verf, sponsjes en vooral veel goesting. We startten met de achtergrond en lieten de verf zijn werk doen. Stap voor stap groeide het schilderij uit tot iets dat niemand vooraf exact kon plannen, maar iedereen mee vorm gaf.
Tijdens het schilderen hing er klassieke muziek in de lucht en nog meer in de sfeer. Rustige handen, nieuwsgierige blikken, en bewoners die helemaal opgingen in het moment. Het creatieve proces deed zichtbaar iets met mensen: er werd gelachen, geprobeerd, herbegonnen… en genoten.
En nu is het af. Het resultaat? Verbluffend mooi.
Een werk dat niet alleen een tuin verbeeldt, maar vooral een ervaring vangt: samen bezig zijn, zinvol bezig zijn, en even helemaal in het nu leven.
Het schilderij krijgt later een bijzondere plek in het Rubenshuis en wordt geveild ten voordele van onderzoek naar hersenziektes. Kunst met een hart, gemaakt door mensen die zelf veel te vertellen hebben.
